Proszek DTF – jak działa, biały czy czarny, jaka granulacja

Proszek DTF to klej termotopliwy, który po nasypaniu na świeży wydruk na folii PET i wygrzaniu tworzy warstwę spajającą nadruk z tkaniną. Bez niego transfer w technologii Direct to Film w ogóle by nie zadziałał. W tym artykule wyjaśniamy, jak proszek działa, czym różni się biały od czarnego, jaka granulacja do czego pasuje i jakie błędy najczęściej psują nadruk.

Czym jest proszek DTF?

Proszek DTF to drobno zmielony klej termotopliwy (hot-melt). Nanosi się go na mokry jeszcze nadruk, przez co przywiera wyłącznie do miejsc pokrytych tuszem. Po wygrzaniu granulki topią się i tworzą równomierną warstwę kleju, która podczas transferu trwale łączy grafikę z włóknami materiału.

Na rynku spotyka się proszki na bazie różnych tworzyw — najczęściej TPU (termoplastyczny elastomer poliuretanowy), rzadziej PES (poliester) i PA (poliamid). W praktyce produkcyjnej DTF dominuje TPU, ponieważ daje najlepszy kompromis między elastycznością nadruku a odpornością na pranie. To rozróżnienie warto znać, bo przekłada się wprost na to, jak nadruk zachowa się po kilkudziesięciu praniach.

Jak działa proszek DTF krok po kroku?

• Druk — grafika trafia na folię PET, z warstwą kolorów CMYK i kryjącą bielą.
• Aplikacja proszku — proszek nanosi się na świeży, mokry nadruk; przywiera tylko do tuszu.
• Usunięcie nadmiaru — proszek z miejsc niezadrukowanych jest zsypywany, w systemach z shakerem automatycznie.
• Wygrzewanie — w piecu lub pod nagrzewnicą granulki topią się w jednolitą warstwę kleju.
• Transfer i zdjęcie folii — prasa aktywuje klej, po czym folię odrywa się na gorąco lub po ostygnięciu.

Cały proces opisaliśmy szczegółowo we wpisie o tym, jak działa druk DTF.

Proszek biały czy czarny?

To najczęstsze pytanie przy doborze materiału i nie chodzi tu o kolor nadruku — proszek po stopieniu jest przezroczysty. Różnica dotyczy zachowania wobec barwnika w tkaninie.

Kiedy to widać? Migracja barwnika ujawnia się zwykle dopiero po kilku dniach od transferu — biały element grafiki na czerwonej czy granatowej koszulce zaczyna różowieć lub szarzeć. Jeśli produkujesz na kolorowym poliestrze, proszek anty-sublimacyjny nie jest opcją, tylko koniecznością.

Granulacja — co oznacza i jaką wybrać?

Granulacja to wielkość ziaren proszku, podawana w mikronach. Wpływa na to, jak dokładnie proszek pokryje drobne elementy grafiki i jak grubą warstwę kleju utworzy.

• Drobniejsza — lepiej odwzorowuje cienkie linie, drobne napisy i detale; nadruk jest mniej wyczuwalny.
• Grubsza — daje mocniejszą warstwę klejącą przy dużych, jednolitych powierzchniach.
• Uniwersalna (80–200 µm) — najczęstszy wybór w produkcji, radzi sobie zarówno z detalem, jak i z większymi nadrukami.

W praktyce większość drukarń pracuje na jednym, uniwersalnym proszku i dobiera raczej wariant biały lub czarny niż granulację.

Parametry wygrzewania i transferu

Poniżej orientacyjne ustawienia. Dokładne wartości zawsze podaje producent proszku i folii — przed większą produkcją warto wykonać test na docelowej tkaninie.

Najczęstsze błędy przy pracy z proszkiem

• Zbrylony proszek — efekt wilgoci. Zbrylenia dają nierówną warstwę kleju i punktowe odklejenia nadruku.
• Za mało proszku — nadruk odchodzi przy krawędziach po pierwszych praniach.
• Za dużo proszku — warstwa jest gruba i sztywna, nadruk mocno wyczuwalny w dotyku.
• Przegrzanie — proszek żółknie, a klej traci elastyczność; nadruk zaczyna pękać.
• Niedogrzanie — granulki nie stapiają się w jednolitą warstwę, transfer wychodzi matowy i słabo trzyma.

Najczęstsze pytania